Oddech jest pomostem pomiędzy istnieniem i nieistnieniem, nie tylko w sensie fizycznym. Śmierć ciała nie jest bowiem jedyną śmiercią, która nam się przydarza. Rzeczywistość nieustannie wyrywa nas z ciała, absorbuje zmysly i zabiera nam nas samych. Poczuć swój oddech zatem, prześledzić jego wędrówkę, to być – wymykać się nieistnieniu.

Jeden ludzki oddech waży około pół grama, choć wydaje się nie posiadać żadnych cech fizycznych.

Prana jest próbą unaocznienia tego, co niematerialne, niezauważalne i oczywiste; jest próbą zwrócenia należytej uwagi na to, co paradoksalnie istnieje najbardziej.